Ο έρωτας, η συναρπαστική αυτή ψυχική κατάσταση που αναστατώνει τη ζωή μας, τι είναι άραγε, αν όχι έλξη για μια ψυχή, για ένα πρόσωπο, για ένα σώμα, δίψα για το διαφορετικό, επιθυμία γι’ αυτό που μας λείπει, φαντασίωση και βαθιά προσδοκία πληρότητας, υπέρβασης, συμφιλίωσης; Πλάι στην ευτυχία, τη χαρά, το πέταγμα, το πάθος, τον πόθο που βιώνουμε μαζί του, ο έρωτας έχει και μια άλλη πλευρά πιο δύσκολη, πιο βασανιστική που συνδέεται με πόνο, πτώση, ανεκπλήρωτο, απουσία.
Στον έρωτα νιώθουμε πως χάνουμε και βρίσκουμε τον εαυτό μας, μπορεί να νιώσουμε ευάλωτοι, μπερδεμένοι ή εκτός ελέγχου καθώς οι ερωτικές ιστορίες αφυπνίζουν έντονα συναισθήματα φόβου, πόνου, ζήλιας, οργής καθώς και κινδύνους προδοσίας, εγκατάλειψης, απόρριψης, απώλειας. Η ερωτική σχέση γίνεται το πεδίο επανάληψης μη επιλυμένων ζητημάτων των παιδικών χρόνων και των πρωταρχικών σχέσεων, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ύψιστη προσπάθεια αναζήτησης μιας καλύτερης έκβασής τους. Μέσα από τους έρωτες μας οι άνθρωποι προχωράμε σε καινούρια μονοπάτια, βρίσκουμε κομμάτια μας, ξεπερνάμε παραμορφώσεις και σκιές του παρελθόντος, αλλάζουμε, απελευθερωνόμαστε.
Όταν δύο άνθρωποι συναντηθούν σε μια ακούσια έλξη και αυτή πάρει τη μορφή επιλογής εκούσιας, γίνονται ζευγάρι και μπαίνουν μαζί σε μια μοναδική διαδικασία ταιριάσματος που προϋποθέτει συνεχή διαπραγμάτευση και συνεργασία. Η σχέση ενός ζευγαριού περνάει από διάφορες φάσεις, κάποιες μάλιστα σηματοδοτούν και κρίσεις, την αρχική της συγχώνευσης, τη φάση της αντίστασης όπου συγκρούσεις και προβλήματα είναι έντονα, τη φάση της διαφοροποίησης όταν ατομικά κανείς αναλαμβάνει τη φροντίδα του εαυτού του και, εφόσον δεν επέλθει χωρισμός, φάσεις επαναπροσέγγισης και συνένωσης όπου η διαφορετικότητα βιώνεται σαν πρόκληση και η ισορροπία μεταξύ αυτονομίας και συντροφικότητας εδραιώνεται.
Κάθε ερωτική σχέση είναι ένα ταξίδι όπου ο καθένας καλείται από τη μια να αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης που του ανήκει, να γνωρίσει τον εαυτό του, τις ανάγκες, τα συναισθήματά του και από την άλλη να γνωρίσει και να κατανοήσει τον άλλον, να ακούσει, να σεβαστεί και να ανταποκριθεί στις ανάγκες ενός άλλου ανθρώπου. Η ειλικρινής επικοινωνία και το μοίρασμα συναισθημάτων και αναγκών, μακριά από παιχνίδια κυριαρχίας-υποταγής ή εξιδανίκευσης-υποτίμησης, συμβάλλει στην ψυχική και σωματική οικειότητα, στο δέσιμο των συντρόφων.
Ο έρωτας, που όταν διαρκεί κι ωριμάζει μπορεί να μεταμορφωθεί σε αγάπη, μάς προσκαλεί λοιπόν να αντέξουμε δοκιμασίες που αφορούν ζητήματα εξάρτησης και εξατομίκευσης, αυτοεκτίμησης, εμπιστοσύνης και ασφάλειας, αρσενικού και θηλυκού, εγγύτητας και απόστασης. Κυρίως όμως παραμένει ένα γοητευτικό μυστήριο που χρειάζεται, ίσως περισσότερο από ποτέ, να του αφήσουμε χώρο, να αφεθούμε σ’ αυτό, αφήνοντας έτσι παράθυρο ανοιχτό στην ολοκλήρωση, τη δημιουργικότητα, την αναγέννηση, τη ζωή.
0 σχόλια