Πόσες φορές στην καθημερινότητα, στην πορεία της ζωής δεν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες στις οικογενειακές, ερωτικές, φιλικές και εργασιακές μας σχέσεις όπως και στη σχέση με τον εαυτό μας; Συχνά αυτό που μας δυσκολεύει δεν είναι παρά ένα ή περισσότερα συναισθήματα. Συναισθήματα που αναδύονται με αφορμή γεγονότα, σκέψεις, αναμνήσεις, συναισθήματα που μας βοηθούν να αποφασίσουμε, να δράσουμε, συναισθήματα τωρινά που συναντούν συναισθήματα που είχαμε νιώσει ή εγκλωβίσει μέσα μας παλιότερα, συναισθήματα που μεταδίδονται λεκτικά και μη λεκτικά, ακόμη και από γενιά σε γενιά. Αν και τα συναισθήματα είναι πολλά, με αποχρώσεις σαν εκείνες των χρωμάτων, αυτά που μας απασχολούν συχνότερα είναι η θλίψη, ο φόβος, ο θυμός και η χαρά.
Η θλίψη σχετίζεται με τις απώλειες και συμβάλλει στη συμφιλίωση, στην αποδοχή της πραγματικότητας και στο προχώρημα, ωστόσο λόγω του επώδυνου χαρακτήρα της συχνά αποφεύγεται. Ο φόβος απέναντι σε κάποια απειλή, εξωτερική ή εσωτερική, μπορεί να προστατεύει αυτόν που τον νιώθει, να τον προετοιμάζει αλλά και να τον εμποδίζει παραλύοντάς τον. Ο θυμός συνδέεται με τη ματαίωση αναγκών ή προσδοκιών, με την αδικία, το τραύμα και βοηθά στη διατήρηση της ακεραιότητας του εαυτού και των ορίων, αλλά και στην αποκατάσταση της σχέσης με τον άλλον. Η χαρά συνοδεύει την αυτοπραγμάτωση, την επίτευξη, το μοίρασμα, την ένωση, παρόλο όμως που θεωρείται θετικό και ποθητό συναίσθημα δε βιώνεται πάντοτε εύκολα.
Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε συνήθως με τα συναισθήματα αφορούν την αναγνώριση, την αποδοχή, την έκφραση, τη ρύθμιση και τη διαχείρισή τους. Όταν δυσκολευόμαστε έντονα με κάποια συναισθήματα μπορεί αυτά να πάρουν τη μορφή άγχους, πανικού, φοβίας, κατάθλιψης ή μανίας, μετατραυματικού στρες, μπορεί να επηρεάσουν τον ύπνο, τη διατροφή, τη σεξουαλικότητα, τη σωματική υγεία, να οδηγήσουν στη χρήση ουσιών, στη βία, στην απομόνωση. Τότε, όπως και όταν η ένταση των συναισθημάτων είναι τόσο μεγάλη και η δυναμική τους τόσο σύνθετη, ώστε το άτομο να κατακλύζεται και να μην μπορεί να τα διαχειριστεί, μπορεί να φανεί χρήσιμη η βοήθεια ειδικού.
Όπως το παιδί καταφέρνει να βιώνει τα συναισθήματα μόνο όταν το καταλαβαίνουν, το στηρίζουν, το καθρεφτίζουν και το αποδέχονται σε σχέση με αυτά, έτσι και ως ενήλικες χρειάζεται να κοιτάξουμε μέσα μας, να ονομάσουμε, να αναγνωρίσουμε, να κατανοήσουμε και να εκφράσουμε τα διαφορετικά συναισθήματα που κουβαλάμε. Αγνοώντας το συναισθηματικό μας κόσμο χάνουμε κομμάτια του εαυτού και της ζωής μας, καθώς τα συναισθήματα μάς βοηθούν να αισθανόμαστε ότι υπάρχουμε στον κόσμο, μας χαρίζουν ζωντάνια, αυθεντικότητα, νόημα, δημιουργικότητα και επιτρέπουν την εγγύτητα στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Γιατί όταν αποδεχόμαστε τα δικά μας συναισθήματα, μπορούμε να ακούσουμε, να συμμεριστούμε κι εκείνα των άλλων, δείχνοντας αυτό που ονομάζουμε ενσυναίσθηση. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως σήμερα η συναισθηματική νοημοσύνη θεωρείται πολύ σημαντική και στον εργασιακό χώρο, ενώ γίνονται προσπάθειες για την ανάπτυξή της από την παιδική ηλικία, κάτι που αφήνει ελπίδες για τη βελτίωση των σχέσεων, της επικοινωνίας, της συμβίωσης καθώς και για τη γενικότερη ευημερία σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.
0 σχόλια